Lisette Dijksterhuis zien, kijken, waarnemen …structuren en composities die fascineren en emoties oproepen, eeuwig in ontwikkeling zijn en blijven… Als fotografe is Lisette Dijksterhuis altijd bezig geweest om sterke composities te maken, te zorgen voor beelden die spreken. Maar ze blijven glad en plat en weinig tastbaar. De enorme rijkdom & kracht aan structuren en kleuren die zij in Spanje om zich heen ziet en ervaart, trekken haar aan, voeden haar en dagen haar uit om een derde dimensie aan haar werk toe te voegen: rechtstreeks, van haar tot haar werkstuk: paneel of keramiek. Alsof er ’n deksel is opgetild: wat diep verborgen zit komt eruit en gaat z’n weg. De stukken ontstaan terwijl ze bezig is; de vormen vinden z’n eigen weg, zoals de natuur ook z’n eigen weg gaat. Het is geen van te voren gepland, uitgedacht en uitgewerkt concept. Haar handen zijn de verbinding tussen dat wat er al is, waar ze aan begonnen is en dat wat er aan gevoel, emotie aanwezig is. Alle keramische stukken zijn unica; ieder stuk is met de hand opgebouwd. De organische coral-vormen groeien als ’t ware met behulp van ‘rolletjes’ uit tot de vorm die ze uiteindelijk krijgen. De ene keer open, de andere keer meer gesloten en in zichzelf gekeerd. Het voelt alsof ze uit de aarde opstijgen; ze hebben ook altijd aardse tinten. Vaak zijn ze afgewerkt met wat Lisette noemt: de Catalaanse zouttechniek. Een techniek die in de jaren 80 door de Catalaanse kunstenaar Carlets ontwikkeld is en waar zij sinds zomer 2010 (deels samen met hem) verder mee experimenteert. Het is een ruwe, niet glanzende afwerking die een enorme natuurlijke en krachtige uitstraling aan de keramiek geeft; soms meerdere lagen over mekaar, waardoor het een doorleefd gevoel weergeeft; zoals de natuur en ’t leven zelf… De labyrinten lijken massieve, sterke en stoere stukken, maar hebben een horizontale ‘stroom’; ’t zijn altijd blauwige vormen, alsof de lucht of ’t water, de zee er doorheen heeft gestroomd en ook nog kan stromen. Ze weerspiegelen de tegenstellingen sterk – licht & luchtig en gesloten maar toch open. De openingen nodigen uit tot voelen wat er binnen zit. De klei die Lisette gebruikt wordt bij haar in de buurt (Catalonië) gewonnen. Als afwerking worden alleen natuurlijke engobes, pigmenten en/of zouten gebruikt.
Klik op de foto voor informatie over het werk.
Lisette Dijksterhuis zien, kijken, waarnemen …structuren en composities die fascineren en emoties oproepen, eeuwig in ontwikkeling zijn en blijven… Als fotografe is Lisette Dijksterhuis altijd bezig geweest om sterke composities te maken, te zorgen voor beelden die spreken. Maar ze blijven glad en plat en weinig tastbaar. De enorme rijkdom & kracht aan structuren en kleuren die zij in Spanje om zich heen ziet en ervaart, trekken haar aan, voeden haar en dagen haar uit om een derde dimensie aan haar werk toe te voegen: rechtstreeks, van haar tot haar werkstuk: paneel of keramiek. Alsof er ’n deksel is opgetild: wat diep verborgen zit komt eruit en gaat z’n weg. De stukken ontstaan terwijl ze bezig is; de vormen vinden z’n eigen weg, zoals de natuur ook z’n eigen weg gaat. Het is geen van te voren gepland, uitgedacht en uitgewerkt concept. Haar handen zijn de verbinding tussen dat wat er al is, waar ze aan begonnen is en dat wat er aan gevoel, emotie aanwezig is. Alle keramische stukken zijn unica; ieder stuk is met de hand opgebouwd. De organische coral-vormen groeien als ’t ware met behulp van ‘rolletjes’ uit tot de vorm die ze uiteindelijk krijgen. De ene keer open, de andere keer meer gesloten en in zichzelf gekeerd. Het voelt alsof ze uit de aarde opstijgen; ze hebben ook altijd aardse tinten. Vaak zijn ze afgewerkt met wat Lisette noemt: de Catalaanse zouttechniek. Een techniek die in de jaren 80 door de Catalaanse kunstenaar Carlets ontwikkeld is en waar zij sinds zomer 2010 (deels samen met hem) verder mee experimenteert. Het is een ruwe, niet glanzende afwerking die een enorme natuurlijke en krachtige uitstraling aan de keramiek geeft; soms meerdere lagen over mekaar, waardoor het een doorleefd gevoel weergeeft; zoals de natuur en ’t leven zelf… De labyrinten lijken massieve, sterke en stoere stukken, maar hebben een horizontale ‘stroom’; ’t zijn altijd blauwige vormen, alsof de lucht of ’t water, de zee er doorheen heeft gestroomd en ook nog kan stromen. Ze weerspiegelen de tegenstellingen sterk – licht & luchtig en gesloten maar toch open. De openingen nodigen uit tot voelen wat er binnen zit. De klei die Lisette gebruikt wordt bij haar in de buurt (Catalonië) gewonnen. Als afwerking worden alleen natuurlijke engobes, pigmenten en/of zouten gebruikt.
Klik op de foto voor informatie over het werk.